ترن آهسته می لغزید و می برد ، نگاه حسرت آلودی به همراه سرشکی موج می زد در نرگسی مست ، بر آمد بر لبی از سینه ای آه ... خدا حافظ .. خداحافظ ، لبی جنبید و گفتی ، که جانی با تنی بدرود می کرد در آن سوی افق با کوه خورشید ، وداعی تلخ و خون آلود می کرد چراغ آفتاب آهسته می مُرد ، جهان در چشم من تاریک می شد قطار آهسته می نالید و می رفت ، به آغوش افق نزدیک می شد به گوشم ناله اش زان دور می گفت ،که دیگر روزگار عاشقی مُرد بهار آرزو او بود تا رفت ، شکفته گلبن امید پژمرد ... ... ای دل ساده به کجا رسیدی ، این همه صحرا ، به قفس پریدی ... بی کسی ات بود گناه چه کس ؟حال که تنها شده ای در قفس ... عاقبت آن شد ک

آری این واله منم ،، منم آن برگ خزان دیده ی پیر.. که به دستان پُر آوازه ی باد ،، همچو زندانی سرگشته اسیر ... من آن برگ به زیبایی، سبز ،، منم آن پیرهن ِ قامتِ بید .. ساز پاییز زد آواز فراق ،، قرعه ی مرگ ِشب و صبح سپید ... گذر عمر چنان زردم کرد ،، چون خزان حکمروا شد بر باغ .. همه شب اشک به بالین تا صبح ،، قصه شد ،قصه ی دوری و فراق ... آخر از شاخه جدا افتادم ،، دگرم طاقت بر خاست نبود .. رهگذر ِ غافل در زیر پای ،، تن خشکیده شکست و جان ستود ... ناله ای سرد از این تن بر خاست ،، که همی شکوه از این ماتم بود .. آن صدایی که کسی آن نشنید ،، آن صدا زجه و آه من بود ... آخرین لحظه مردن حرفی ،، نفسی خشکید بر روی لبم

باز در چهره خاموش خيال خنده زد چشم گناه آموزت باز من ماندم و در غربت دل حسرت بوسه هستي سوزت باز من ماندم و يك مشت هوس باز من ماندم و يك مشت اميد ياد آن پرتو سوزنده عشق كه ز چشمت به دل من تابيد باز در خلوت من دست خيال صورت شاد ترا نقش نمود بر لبانت هوس مستي ريخت در نگاهت عطش طوفان بود ياد آن شب كه ترا ديدم و گفت دل من با دلت افسانه عشق چشم من ديد در آن چشم سياه نگهي تشنه و ديوانه عشق ياد آن بوسه كه هنگام وداع بر لبم شعله حسرت افروخت ياد آن خنده بيرنگ و خموش كه سراپاي وجودم را سوخت رفتي و در دل من ماند به جاي عشقي آلوده به نوميدي و درد نگهي گمشده در پرده اشك حسرتي يخ زده در خنده سرد آه اگر باز بسويم آيي ديگر از كف ندهم آسانت ترسم اين شعله سوزنده عشق آخر آتش فكند بر جانت &#